Słońce powraca na spoczynek

Słońce ostatnich kresów nieba dochodziło,
Mniej silnie, ale szerzej niż we dnie świeciło,
Całe zaczerwienione, jak zdrowe oblicze
Gospodarza, gdy prace skończywszy rolnicze,
Na spoczynek powraca. Już krąg promienisty
Spuszcza się na wierzch boru i już pomrok mglisty,
Napełniając wierzchołki i gałęzie drzewa,
Cały las wiąże w jedno i jakoby zlewa...
Adam Mickiewicz - Pan Tadeusz, Księga I (fragment opisu zachodu słońca)

Księżyc przed świtem

Księżyc (łac. Luna, gr. Σελήνη Selḗnē) to jedyny stały naturalny satelita Ziemi i piąty pod względem wielkości księżyc w Układzie Słonecznym. Przeciętna odległość od środka Ziemi do środka Księżyca to 384 403 km, co stanowi mniej więcej trzydziestokrotność średnicy ziemskiej. Średnica Księżyca wynosi 3 474 km, nieco więcej niż 1/4 średnicy Ziemi. Przyspieszenie grawitacyjne na jego powierzchni jest blisko 6 razy słabsze niż na Ziemi. Pełny obieg wokół Ziemi wykonuje  w ciągu 27,3 dnia.

Prezentowane zdjęcia wykonano cyfrowym aparatem fotograficznym z wykorzystaniem 20-krotnego zoom'u, w dniu 9.04.2012 r. o godz. 5:55.

Czarki szkarłatne (Sarcoscypha coccinea)

Wchodzimy do lasu rosnącego na południowym zboczu Birtalowej. Szlak prowadzi po lekko podmokłej drodze leśnej. W kilku miejscach pojawiają się niewielkie płaty zmrożonego śniegu. Schodząc już z Birtalowej natrafiamy na niezwykłe grzyby, porastające opadłe z drzew zbutwiałe gałązki. Są to objęte ochroną gatunkową Czarki szkarłatne (Sarcoscypha coccinea). Posiadają one niespotykany kształt żywoczerwonych miseczek o średnicy 2-5 cm. Grzyby te są rzadko spotykane i wyrastają na terenach podmokłych, w okresie bezmroźnych zim, na przedwiośniu i wczesną wiosną (do maja) na zbutwiałym drewnie drzew liściastych, zwykle na wilgotnych leśnych stanowiskach.

Zimowe Tatry z Goryczkowej

Przejazd z Gąsienicowej na Goryczkową.

Wyniosły Krywań, a z lewej Grań Hrubego. Przed nimi Liptowskie Kopy (słow. Liptovské kopy).

Przejazd z Gąsienicowej na Goryczkową.

Dolina Cicha (słow. Tichá dolina).

Tatry słowackie z Kasprowego Wierchu.

Tatry słowackie z Kasprowego Wierchu.

Tatry Zachodnie.

Zjazd na grań z górnej stacji wyciągu Goryczkowa.

Giewont (z prawej).

Główna grań Tatr Zachodnich: Pośredni Goryczkowy Wierch (słow. Prostredný vrch horičkový),
Goryczkowa Czuba (słow. Goričkova kopa), Kopa Kondracka (słow. Kondratova kopa),
Małołączniak (słow. Malolúčniak), Krzesanica (słow. Kresanica).

Główna grań Tatr Zachodnich: Pośredni Goryczkowy Wierch (słow. Prostredný vrch horičkový),
Goryczkowa Czuba (słow. Goričkova kopa), Kopa Kondracka (słow. Kondratova kopa),
Małołączniak (słow. Malolúčniak), Krzesanica (słow. Kresanica). Z prawej wspaniale widać Giewont.

Grań Hrubego (słow. Hrubé) i Krywań (słow. Kriváň).

Widok w stronę Zakopanego z Doliny Goryczkowej.

Myślenickie Turnie z pośrednią stacją kolejki na Kasprowy Wierch.

Zimowe Tatry z Gąsienicowej

Zakopane pod chmurami.

Dolina Kasprowa.

Dolina Kasprowa (z prawej widać Uhrocie Kasprowe, na wprost Zawrat Kasprowy (zwany Jaworzyńskimi Turniami),
a za nim mamy Nosal.

Północno-wschodnia grań Kasprowego Wierchu.

Północno-wschodnia grań Kasprowego Wierchu z Uhrociem Kasprowym.

Na stoku Beskidu.

Na stoku Beskidu.

Sucha Przełęcz (obniżenie z prawej) z której wznosi się Beskid - ostatni na wschodzie szczyt Tatr Zachodnich.

Beskid na tle Tatr Wysokich.

Tatry Wysokie.

Widok na Tatry Wysokie z północnych stoków Beskidu.

Gąsienicowa ze stoków Beskidu.

Świnica.

Kościelec i Zadni Kościelec (na prawo od niego).
Bardziej na prawo najwyższy szczyt to Mały Kozi Wierch. Z lewej mamy Granaty.

Gąsienicowa z górnej stacji wyciągu krzesełkowego.

Widok na Krywań i Grań Hrubego z Suchej Przełęczy.

Wyniosły Krywań; po jego lewej ciągnie się Grań Hrubego (widok z przejazdu na Goryczkową).



Las Małastowskiej Magury

W dawnych czasach, gdy zbocze nie było jeszcze zalesione mogło tu stać jakieś grodzisko, strzegące starego traktu handlowego, tzw. Starej Węgierskiej Drogi. Dziś Magurę Małastowską porasta ładny mieszany las m.in. buki, sosny, jodły, dęby.

Schronisko na Magurze Małastowskiej (740 m n.p.m.).

Jaśniejący blask z ciemnych chmur

Tatry chowające się w ciemnych chmurach, długo mieniły się złowrogim majestatem. Jednak popołudniem zaczynały się dziać rzeczy cudowne. Dlaczego tak późno! Najpierw w kilku miejscach pomiędzy chmurami zaczynały przebijać się niewinne, pojedyncze promyki. Z czasem coraz więcej ośnieżonych dolin jaśniało blaskiem. Powoli odsłaniać zaczynały się turnie, a zaczęło się od Żabiego Konia. Wkrótce w panoramie zarysowały się pierwsze tatrzańskie szczyty. Tatry zaczęły do nas przemawiać, a w duchu słyszeliśmy subtelny głos powitania.

Widok w kierunku Tatr.

Murań posypany śniegiem

Murań, Wielki Murań (słow. Muráň, niem. Muran, węg. Murány, 1890 m n.p.m.) jest pierwszym od zachodu wybitnym wierzchołkiem w Tatrach Bielskich. Dzięki charakterystycznemu kształtowi jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych szczytów tej części Tatr - jedni widzą w nim łeb tygrysa, inni żabę.

Murań (słow. Muráň, 1890 m n.p.m.).