Erebia eriphyle

Erebia eriphyle (Freyer, 1836).

Liczydło górskie

Liczydło górskie (Streptopus amplexifolius Rich.) to bardzo rzadka roślina, unikatowa w skali Europy, którą spotkać można w lasach Sudetów, Karpat, w Górach Świętokrzyskich i na Górnym Śląsku (Rezerwat przyrody Ochojec). Pochodzi z Ameryki Południowej. Podlega ścisłej ochronie. Roślina kwitnie na przełomie maja i czerwca, a pełnię krasy osiąga w okresie owocowania pod koniec lata. Jej owoce przywodzą na myśl ułożone w rzędach dziesiętnych koraliki szkolnego liczydła.

Okaz prezentowany na fotografiach spotkaliśmy w starym świerkowym borze rosnącym na Jaworzynie Kamienickiej w Gorcach.

Liczydło górskie (Streptopus amplexifolius Rich.).

Świstak z Doliny Smutnej

MIEJSCE: Tatry Zachodnie, Dolina Smutna.

Świstak tatrzański (Marmota marmota latirostris) – gryzoń z rodziny wiewiórkowatych (Sciuridae),
tatrzański podgatunek świstaka alpejskiego.

Świstak tatrzański (Marmota marmota latirostris).

Świstak tatrzański (Marmota marmota latirostris).

Czym cieszy oko Jaworzyna Konieczniańska (2)

Niewielka polanka wierzchołkowa Jaworzyny Konieczniańskiej pozwala nacieszyć oko czym innym, niż drzewa. Pojawiają się na niej bardziej kwieciste gatunki roślinności, a miejsce to licznie nawiedzają przedstawiciele drobnej fauny. To właśnie pochłania Alicję, dzięki czemu możemy teraz obejrzeć kilka interesujących fotografii.

Czym cieszy oko Jaworzyna Konieczniańska (1)

Ostre podchodzenie trwa około 20 minut, aż w końcu osiągamy grzbiet Jaworzyny Konieczniańskiej. Wydaje się, że to już wierzchołek, ale tak nie jest. Minuta na uspokojenie oddechu i skręcamy teraz w prawo na zachód, gdzie po chwili uff... osiągamy szczyt Jaworzyny Konieczniańskiej wznoszący się na wysokość 881 m n.p.m. Teraz przystajemy na odpoczynek, na polanie wierzchołkowej - szkoda, że zarastającej, ale i tak na stronę polską mamy niezłą panoramę głównie w kierunku północno-zachodnim, na której wśród wzniesień górskich wybija się tafla Jezioro Klimkówka.

Ponad doliną Mochnaczki - na stokach Dzielca

Deszczowe chmury wiszą nad nami, ale mamy nadzieję, że po południu będzie lepiej. Na szczęście nie pada, ale nie ma pewności jaka aura nas czeka. Wchodzimy na błotniste ścieżki wśród wysokich traw, bardzo łagodnie nabierając wysokości na stokach Dzielca (793 m n.p.m.). Na jednej z ostatnich polan przed wejściem do lasu mamy ładną panoramę na pobliskie wioski - Mochnaczkę Niżną, jak też położoną za nią Mochnaczkęą Wyżną.

Najwyższy w Beskidzie Niskim

Schodząc z Ostrego Wierchu docieramy na bardzo rozległą polanę, miejscami porośnięta drzewami. Teraz dopiero możemy przekonać się, jaką piękną mamy pogodę. Z zaniesionego deszczowymi chmurami nieba pozostały tylko malownicze, białe obłoki. Słońce promienieje swoim blaskiem, dodając głębi i żywych barw południowemu krajobrazowi. Właśnie w tamtą stronę trawiaste zbocza łagodnie opadają do doliny, w której leży słowacka wioska Cigeľka. Tam też znajduje się najwyższy szczyt Beskidu Niskiego - Busov (1002 m n.p.m.). Kontynuując zejście osiągamy wkrótce Przełęcz Cigelka.

Dwuwierzchołkowy Busov (1002 m n.p.m.) przysłonięty przez grzbiet Pálenicy.

Czworolist pospolity

Czworolist pospolity (Paris quadrifolia L.) – gatunek byliny, niekiedy błędnie nazywany wilczą-jagodą, którą to nazwę istotnie ma Pokrzyk wilcza jagoda (Atropa belladonna L.). Jest rozpowszechniony w całej Polsce. W Tatrach występuje powyżej 1700 m n.p.m. na Rzędach i na Wołowcu.

Jest to roślina trująca. Najwyższe stężenie substancji trujących znajduje się w kłączu i owocach. Zatrucie jagodami czworolistu występuje głównie na skutek pomylenia ich z jagodami borówki czernicy, o takiej samej niebiesko czarnej barwie i podobnej wielkości.

Ciemiężyca zielona (Veratrum lobelianum)

Ciemiężyca zielona, ciemierzyca zielona, strzemieszyca (Veratrum lobelianum Bernh.) — gatunek rośliny z rodziny melantkowatych (Melanthiaceae).

Rośnie na halach górskich, w ziołoroślach, na piargach, w wolnych miejscach wśród kosówki, zawsze jednak w miejscach wystarczająco wilgotnych. W niższych położeniach zwykle w pobliżu cieków wodnych. Jest stosunkowo pospolita w wyższych położeniach Sudetów i Karpat. W Tatrach występuje do wysokości 2300 m n.p.m., zarówno na podłożu granitowym jak i wapiennym.

Urdzik karpacki (Soldanella carpatica)

Urdzik karpacki (Soldanella carpatica), zwyczajowo nazywany jaślinkiem – gatunek rośliny należący do rodziny pierwiosnkowatych. Występuje głównie w Tatrach i na Babiej Górze. Nieliczne stanowiska znajdują sie także na Pilsku, Policy, w Gorcach i w Pieninach.

Tatry olśnione z jurgowskiego „Hawrania”

Z Górków Wierchu mamy olśniewający widok na Tatry Wysokie, a przede wszystkim na Tatry Bielskie, które wybijają się ponad całą panoramę. Olśniewający dosłownie, bo promienie słoneczne odbijają się od błyszczącego śniegu, który pokrywa zbocza. W niektórych miejscach wygląda to tak, jakby ktoś położył na nich lustra, jednak w rzeczywistości efekt taki ma zapewne związek z topnieniem śniegu, pogodę mamy słoneczną - żadnej chmurki na niebie, a powietrze porusza przyjemna bryza. Z krzesełka wyciągu wydaje się, że szczyty Tatr Bielskich są na wyciągniecie ręki.

Grzbiet Koszystej - najbardziej na północ wysunięty masyw dwutysięczników tatrzańskich.
Z lewej za drzewami znajduje się grzbiet Wołoszynów. Pomiedzy tymi grzbietami mamy Dolinę Waksmundzką.

Wielka Koszysta, 2193 m n.p.m. (najwyższy szczyt nieco po lewej), Mała Koszysta, 2014 m n.p.m. (w centralnej części),
po prawej za Małą Koszystą widać Świnicę.

Od lewej: Mięguszowiecki Szczyt Czarny (słow. Východný Mengusovský štít, 2410 m n.p.m.),
Mięguszowiecka Przełęcz pod Chłopkiem, (słow. Mengusovské sedlo, 2307 m n.p.m.),
Mięguszowiecki Szczyt Pośredni (słow. Prostredný Mengusovský štít, 2393 m n.p.m.),
Mięguszowiecka Przełęcz Wyżnia (słow. Vyšné Mengusovské sedlo, 2330 m n.p.m.),
Mięguszowiecki Szczyt Wielki (słow. Veľký Mengusovský štít, 2438 m n.p.m.),
Hińczowa Przełęcz (słow. Hincovo sedlo, 2323 m n.p.m.), Cubryna (słow. Čubrina, 2376 m n.p.m.).



Jaworowy Mur - jeden z najpotężniejszych murów skalnych w Tatrach;
tworzą go od lewej: Jaworowy Szczyt (słow. Javorový štít, 2417 m n.p.m.),
głęboko wcięta przełęcz Rozdziele (słow. Javorová škára),
Mały Jaworowy Szczyt (słow. Malý Javorový štít, 2380 m n.p.m.)
i dalej na prawo Jaworowe Turnie (Javorové veže).
Jaworowy Mur rozciąga się na długości blisko 2 km i ma do ok. 450 metrów wysokości.



Od lewej: Beskid (2012 m n.p.m.), Sucha Przełęcz (słow. Suché sedlo),
Kasprowy Wierch (słow. Kasprov vrch, 1987 m n.p.m.).



Panorama od Mięguszowieckich Szczytów (z lewej) po Koszystą (z prawej).



Dolina Waksmundzka. Z jej lewej strony mamy grzbiet Wołoszynów, a z prawej grzbiet Koszystej.
Przed Koszystą widać porośniętą lasem Gęsią Szyję (1489 m n.p.m.).

Od lewej: Szeroka Jaworzyńska (Javorinská Široká, 2210 m n.p.m.), Dolina Szeroka (słow. Široká dolina),
a za grzbietem postrzępione szczyty to: Ganek (słow. Gánok, 2462 m n.p.m.) i Wysoka (słow. Vysoká, 2547 m n.p.m.).

Od lewej: Żabia Przełęcz (słow. Žabie sedlo, 2225 m n.p.m.), Wołowy Grzbiet (słow. Volí chrbát),
Mięguszowieckie Szczyty, Cubryna (słow. Čubrina, 2376 m n.p.m.).

Tatry Bielskie.

Od lewej: Szeroka Jaworzyńska (Javorinská Široká, 2210 m n.p.m.), Dolina Szeroka (słow. Široká dolina);
za grzbietem z drugiej strony doliny postrzępione szczyty głównej grani Tatr Wysokich:
Ganek (słow. Gánok, 2462 m n.p.m.), szeroka przełęcz Rumanowa Przełęcz (słow. Rumanovo sedlo, 2280 m n.p.m.),
Wysoka (słow. Vysoká, 2547 m n.p.m.), szeroka przełęcz Waga (słow. Váha, 2337 m n.p.m.),
Rysy (słow. Rysy, niem. Meeraugspitze, węg. Tengerszem-csúcs, 2503 m n.p.m.),
Przełęcz pod Rysami (słow. Sedielko pod Rysmi, 2365 m n.p.m.), Niżnie Rysy (słow. Malé Rysy, 2430 m n.p.m.),
Żabia Przełęcz (słow. Žabie sedlo, 2225 m n.p.m.), turnia Żabi Koń (słow. Žabí Kôň, 2291 m n.p.m.),
Żabia Przełęcz Wyżnia (słow. Vyšné Žabie sedlo, ok. 2315 m n.p.m.), Wołowy Grzbiet (słow. Volí chrbát).

Dolina Waksmundzka otoczona z lewej grzbietem Wołoszynów, a z prawej grzbietem Koszystej.
Przed Koszystą widać porośnięta lasem Gęsią Szyję (1489 m n.p.m.).

Czerwone Wierchy (z lewej) i Giewont, 1894 m n.p.m. (po prawej).

Tatry Bielskie: szczyty od lewej: Płaczliwa Skała (2142 m n.p.m.), Hawrań (2152 m n.p.m.),
Nowy Wierch (2009 m n.p.m.), Murań (1890 m n.p.m.).

Płaczliwa Skała (słow. Ždiarska Vidla), 2142 m n.p.m.

Hawrań (słow. Havran), 2152 m n.p.m.

Nowy Wierch (słow. Nový), 2009 m n.p.m.

Murań (słow. Muráň), 1890 m n.p.m.

Po drugiej stronie Górków Wierchu: Płaczliwa Skała (z lewej), Hawrań (z prawej).

Po drugiej stronie Górków Wierchu: szczyty otaczajace Dolinę Waksmundzką.



Po drugiej stronie Górków Wierchu: Tatry Bielskie.



Postrzępiona grań od lewej: Ganek (słow. Gánok, 2462 m n.p.m.),
Rumanowa Przełęcz (słow. Rumanovo sedlo, 2280 m n.p.m.), Wysoka (słow. Vysoká, 2547 m n.p.m.),
przełęcz Waga (słow. Váha, 2337 m n.p.m.), Rysy (słow. Rysy, 2503 m n.p.m.).

Szeroka Jaworzyńska (Javorinská Široká, 2210 m n.p.m.).

Tatry Bielskie, szczyty od lewej: Płaczliwa Skała (2142 m n.p.m.), Hawrań (2152 m n.p.m.),
Nowy Wierch (2009 m n.p.m.), Murań (1890 m n.p.m.).

Jaworowy Mur.

Po lewej za siodłem ośnieżonej przełęczy widać wierzchołek Kończystej (słow. Končistá, 2538 m n.p.m.).
Dalej w prawo postrzępiona grań główna Tatr Wysokich: Ganek (słow. Gánok, 2462 m n.p.m.),
Rumanowa Przełęcz (słow. Rumanovo sedlo, 2280 m n.p.m.), Wysoka (słow. Vysoká, 2547 m n.p.m.),
przełęcz Waga (słow. Váha, 2337 m n.p.m.), Rysy (słow. Rysy, 2503 m n.p.m.),
Przełęcz pod Rysami (słow. Sedielko pod Rysmi, 2365 m n.p.m.), Niżnie Rysy (słow. Malé Rysy, 2430 m n.p.m.),
Żabia Przełęcz (słow. Žabie sedlo, 2225 m n.p.m.), spiczasta turnia Żabi Koń (słow. Žabí Kôň, 2291 m n.p.m.),
Żabia Przełęcz Wyżnia (słow. Vyšné Žabie sedlo, ok. 2315 m n.p.m.), Wołowy Grzbiet (słow. Volí chrbát).