Jeziorka Duszatyńskie

Bita droga łagodnie zagłębia się dolinę potoku Olchowaty. Potok to jak każdy, ale ten stał się dość głośny po wydarzeniach jakie miały tu miejsce sto parę lat temu, a dokładnie w wigilię rzymskokatolickiej Wielkanocy 13 kwietnia 1907 roku, kiedy ze zbocza Chryszczatej zsunęły się potężne masy ziemi i skał. Huk i silne wstrząsy jakie wtedy powstały wywołały strach i panikę wśród mieszkańców Duszatyna. Obsunięty gruz skalny spowodował zator na potoku Olchowaty, w wyniku którego pod stokami góry wytworzyły się trzy jeziorka. Dwa z nich dotrwały dzisiejszych czasów. Stanowią one obecnie największą przyrodniczą osobliwość Pasma Wysokiego Działu w Bieszczadach

W tej okolicy istniało niegdyś trzecie Jeziorko Duszatyńskie.

Dolne Jeziorko Duszatyńskie

Położone na wysokości 683 m n.p.m.

• powierzchnia: 0,45 ha,
• średnia głębokość: 2,4 m (maksymalna 6,2 m)
• pojemność: 12 000 m³.

Potok Olchowaty przed ujściem do dolnego jeziorka.

Potok Olchowaty przed ujściem do dolnego jeziorka.

Górne Jeziorko Duszatyńskie

Położone na wysokości 701 m n.p.m.

• powierzchnia: 1,44 ha,
• średnia głębokość: 2,0 m (maksymalna 5,8 m)
• pojemność: 25 500 m³.

Jeziorka Duszatyńskie

Utworzyły się one ponad 100 lat temu (a konkretnie 13 kwietnia 1907 roku) w wyniku osunięcia zbocza Chryszczatej podczas wiosennych roztopów. Osuwisko to jest uznawane za największe rozpoznane w polskich Karpatach. Jego długość wynosi ponad 2 km. Ślady potężnej rynny osuwiskowej są wciąż widoczne, mimo zarastających drzew. Toń wodna jeziorek skrywa korzenie i kikuty powalonych drzew.
Miejscowa ludność uważała, że miejsce to jest zaczarowane, a przyczyny powstania osuwiska wiązała z działaniem rozzłoszczonego diabła, który rzucił ognistą kulę, czyniąc spustoszenie.